Salmón ao forno con limón e pementa negra

Se non publico máis receitas de peixe non é porque guste del, pero sempre acabo facéndoo ao forno sen máis e tampouco me parece que iso teña tanto segredo coma para facer un artigo. Desta vez fun un pouco máis aló e din con esta saborosa receita, tan sinxela que non sei como non a probara antes.

En Ourense dise que hai moito tempo, cando a ponte romana non estaba acabada, os obreiros que traballaban buscando ouro no Miño fixeron folga porque estaban fartos de comer salmón todos os días, de tanto que había: como cambiou a cousa! De todos os xeitos, aínda quedan lugares en Galicia onde degustar salmón autóctono, coma na Estrada que celebra en maio a súa coñecida festa do salmón. Non a perdades!

Ingredientes (para catro racións)

500 gr. de solombo de salmón sen pel (en catro filetes)

Reladura de medio limón (despois faremos rodas del para decorar)

30 gr. de manteiga, derretida

4 culleres de pan relado

1 culleriña de pementa negra, recén moída

1 belisco de sal

  1. Prequecemos o forno a 180º
  2. Nunha cunca grande mesturamos o pan relado, a pementa, a reladura de limón e a manteiga.
  3. Untamos os filetes pola parte de arriba ca mestura do paso 2. Colocámolos nunha bandexa e  engadimos unhas rodas de limón de 1 cm. de grosor ao carón do salmón.
  4. Cocemos no forno, preto da parte de arriba durante 10 minutos, ata que a cobertura estea dourada e crocante.
  5. Servimos acompañado de cachelos, arroz branco ou verduras.

Que aproveite!

salmon_limon3

 


Pasta con grelos e salchichas

Os grelos son un dos clásicos do inverno, e despois de facer a receita dunha lasaña, continuamos a "italianizar" este ingrediente tan galego.

Aínda que é bastante coñecido que os grelos se usan noutros lugares para alimentar o gando, hai moitos sitios onde a xente tamén os come, entre eles , Nápoles. Alí chámanos friarelli e cómense refogados en aceite e allo, na pizza ou con pasta, coma nesta receita, que é unha adaptación doutra que atopei por Internet (normalmente poño a ligazón, pero desta vez non me lembro). Para facelo usei orecchiette, que son  típicos do sur de Italia, pero calquera pasta curta valerá: laciños, tiburóns, etc

Se queredes facer máis pratos de inspiración italiana, podedes probar esta receita de aracinis de lacón e queixo, ou esta outra de pasta con espinacas e mascarpone. E de sobremesa, un infalible tiramisú.

Ingredientes (para dúas racións grandeiras)

400 de grelos frescos

160 gr. de pasta

2 salchichas frescas

1 dente de allo

1 cápsula de caiena (opcional)

Sal e pementa negra

3 ou 4 culleres de aceite de oliva virxe extra

Queixo parmesán

  1. Lavamos os grelos e cortámoslles o tallo e retiramos as follas amarelas, se as houbese.
  2. Cocemolos en auga fervendo durante 10 minutos. Escoámolos gardando a auga nun recipiente, ímola usar para cocer a pasta.
  3. Cocemos a pasta segundo as instruccións, deixando que quede "al dente", xa que despois ímola cocer un pouco máis.
  4. Nunha tixola grande botamos o aceite a quecer. Pelamos e cortamos o allo en láminas e fritímolo ata que quede dourado. Engadimos as salchichas cortadas en anaquiños e as sementes que haxa na guindilla de caiena e cociñamos durante 5 minutos  a lume medio.
  5. Cando as salchichas estean feitas, engadimos  os grelos, remexendo ben para que  se mesture todo. Despois botamos a pasta, mesturamos todo e servimos ben quente cun pouco de queixo por riba.

Que aproveite!

pasta_grelos_2


Polo fritido á xaponesa

O polo karaage (o equivalente galego sería "caraxe"?) é un prato típico nas tabernas e furanchos xaponeses, e prepárase dun xeito similar á tempura. É unha maneira deliciosa de facer o polo e penso que lle gustará a todo o mundo, só hai que axustar os ingredientes segundo os comensais: se son nenos, botarlle menos allo, ou se alguén lle ten manía ao xenxibre pois botarlle menos, etc.

En Xapón gustan moito de facelos con contracoxas de polo, máis graxas e ca pelciña crocante, pero a versión con peituga de polo tamén está moi boa, aproveitase máis e é máis sá. Tamén se pode facer con carne de tenreira ou incluso peixe, a cousa é ir probando! Tamén podedes botarlle un ollo a este polo estilo coreano, ou a esta receita de polo rebozado ao mel.

Para un mellor resultado é mellor deixan mariñar a carne durante 24 horas, e se non se pode, coma mínimo, dous. Para acompañalo tómase maonesa xaponesa (feita con soia e vinagre de arroz), pero como non tiña, engadinlle unhas pingas de soia á maonesa normal e voilà!

Ingredientes ( dúas racións coma prato principal, tres ou catro coma entrante)

500 gr. de peituga de polo

5 culleres de mollo de soia

1 dente de allo, cortado e esmagado no morteiro

1 culleriña de xenxibre en po

4 culleres de Maicena

Aceite de xirasol para fritir

Sal e pementa

  1. Cortamos o polo en anacos máis ou menos iguais, que se poidan comer dun bocado.
  2. Nunha bolsiña de plástico (mellor se é hermética) mesturamos a soia, o xenxibre e o allo. Engadimos o polo, remexemos cas mans e deixámolo repousar na neveira (Lembrade: mínimo 2h.)
  3. Nun prato fondo poñemos a Maicena.
  4. Quecemos o aceite nunha tixola. Acantidade variará dependendo do diámetro desta, pero ha de ser dabondo para chegar aos anacos de polo pola metade.
  5. Cun garfo imos rebozando o polo na Maicena e fritíndoo cando o aceite estea ben quente.
  6. Cando douren por un lado dámoslles a volta.
  7. Imos retirando os anacos a un prato tapado con papel de cociña.
  8. Deixamos arrefríar un pouco e servimos cun pouco de maonesa con ou sen soia.

Que aproveite!

polo_karaage_3


Cinco trucos para comer sushi

Cada vez hai máis e mellores restaurantes xaponeses en Galicia, e non é de estrañar, xa que materia prima teñen dabondo! Hoxe imos ver como se come o sushi evitando desfeitas e "malas prácticas", se coñecedes algún truco máis, non dubidedes en deixar un comentario, ou comentalo na conta de Twitter: @queroxamon

  1. Os paus: o xeito máis doado de collelos é o seguinte: agarramos un co polar (á metade do dedo) e o maior, e o outro ca parte superior do polar e o índice (furabolos!), o primeiro pau ha de estar fixo, coma unha base, e o segundo é o que se move para facer pinza e coller as pezas. Se non sodes quen de collelas cos paus, podedes usar as mans: aínda que a algunha xente lle pareza mal, e Xapón é un costume bastante estendido. Cando non se usen, hai que deixalos apoiados na pequena táboa que hai onda o prato, nunca na mesa.
  2. O mollo de soia: non debemos botar moito, xa que a súa función é acompañar, e se o arroz chucha moito líquido, esfarela e pode que se desfaga a peza. Isto é especialmente dramático no caso dos makis.
  3. O wasabi: en Xapón adoita vir xa posto no sushi, xa que se considera que o cociñeiro é o que mellor sabe como adobalo, pero aquí case sempre vén aparte. Podemos poñer unha pinga entre o arroz e o peixe, o disolvelo na cunca da soia, sempre tendo en conta que non cómpre moita cantidade.
  4. As láminas de  xenxibre: esas que ás veces saben un pouco a xabón ;), a súa función é limpar o padal entre diferentes tipos de sushi, polo que non se deben de comer xunto cas pezas. A mellor orde para comer é comezar polo sushi de sabor máis suave e rematar co máis intenso, tipo atún vermello, salmón ou anguía.
  5. As racións, e como comelas: cando comezaba a comer sushi non calculaba ben e moitas veces acababa cunha enchenta moi seria, xa que o peixe cru e o arroz non son tan lixeiros coma poida parecer. Se non sabedes canto pedir, un número orientativo serían 12-15 pezas por persoa, con isto soe ser dabondo. As pezas de sushi están feitas para comelas dun bocado, ou coma moito dous, así que non ten sentido partilas. Para desfrutar do sabor, a maneira correcta de colocalas é co peixe cara a lingua e o arroz cara arriba, así saben moito máis!

Cal é o voso restaurante de sushi favorito? Sempre andamos á procura de recomendacións :)

Estes cadriños explícano moi ben, pero non sei a súa orixe... A foto que ilustra o artigo é desta conta de Flickr

sushi-guia-1

sushi-guia-2

 


Polo ao viño tinto

Despois dunhas semanas de "dieta branda" , voltamos ca acarne ao blo, desta vez cunha combinación moi especial: polo guisado ao viño tinto. A verdade é que está moi bo, e como o polo évos tan agradecido, podedes cambiar o viño por cervexa ou incluso cola, que seguro ha quedar ben tamén. Só hai que ter en conta dúas cousas: canto mellor o viño, máis sabedeiro o guiso (non é plan de usar un carísimo, pero tampouco San Simón) e que estará máis bo ao día seguinte.

Se vos gusta a carne de polo, non deixedes de botarlle un ollo a esta receita de polo rebozado con mel, ou a esta de polo asado con laranxa

Ingredientes (para 4 racións)

4 coxas ou contracoxas de polo

80 gramos de manteiga

Unha cebola grandeira

100 ml de viño tinto

Sal e pementa negra

  1. Pelamos e cortamos a cebola en rodas finas, de 5 mm. aproximadamente.
  2. Poñemos unha pota grande a lume medio e derretemos a manteiga. Hai que ir con ollo porque a  manteiga queima máis axiña ca o aceite, e entón non serviría.
  3. Douramos a cebola na mateiga durante 10 minutos, a lume medio.
  4. Botámoslle sal e pementa ás coxas de polo e pasámolas á pota para que douren. Cando estean dun lado, dámoslles a volta, que non quede ningunha parte crúa.
  5. Botamos o viño e deixamos quecer, sempre a lume medio, durante 20-30 minutos, dependendo do tamaño das pezas.
  6. Servimos acompañado de arroz, patacas, ou simplemente pan!

Que aproveite!

polo_vinho_3