Gaspacho clásico

Logo de probar versións máis exóticas do gaspacho (este de amorodos e mazá, ou este de manga con polo), imos despedir esta temporada cunha receita cada vez máis popular: o gaspacho andaluz clásico. Nesta receita os ingredientes son moi importantes, canto mellor o tomate e as verduras, mellor o gaspacho! O aceite tamén é importante, paga a pena botarlle un de calidade. Como todas as sopas e guisos, está mello ao día seguinte de facelo.

Dicir clásico é un pouco arriscado, porque cada un ten unha receita distinta da súa casa: eu fixen un mix de varias que me deron tendo en conta que tanto o pemento e o allo crus repítenme, así que puxen pouco de cada un. Hai xente que o prefire sen cogombro, con cebola, etc. As posibilidades son infinitas, e aínda queda moito verán para facer experimentos!

Ingredientes (para 3-4 racións)

1 quilo de tomates maduros

1 pemento verde italiano

Medio cogombro pelado

Un dente de allo

Un anaco de pan reseso

Media culleriña de sal (é mellor botar pouco ao principio e corrixir ao final)

4 culleres de vinagre de viño branco

4  ou 5 culleres  de aceite de oliva virxe extra

Un belisco de comiño (opcional)

  1. Lavamos os tomates, quitámoslles o corazón (a parte do talo e maila parte blanca de dentro). Cortámolos en dadiños. Se non vos gusta a pel, podedes escaldalos en auga fervendo durante 1 minuto, despois sairá con moita facilidade.
  2. Lavamos e cortamos o cogombro en rodiñas ou dados
  3. Lavamos e cortamos o pemento, quitándolle as sementes.
  4. Cortamos o allo o máis picado que poidamos.
  5. Mollamos o miolo do pan reseso en auga fría (tiramos ca codia).
  6. Botamos todos os ingredientes nunha trituradora ou non bol de batedora e batemos ata que se mesture todo. Probamos e correximos o vinagre e o sal segundo o gusto de cada un.
  7. Gardámolo na neveira e servímolo frío, acompañado de panciños, tomate  e/ou cogombro cortado, e un pouco de aceite de oliva.

Que aproveite!

gaspacho_clasico1


Queique de aceite de oliva e auga de azar

Lembrades a receita da rosca de Reis? Se comprastes auga de azar e non sabedes que facer con ela, havos interesar esta receita. É unha variación do tradicional queique de iogur con limón, pero cambiando o aceite de xirasol polo de oliva, e engadindo auga de azar no canto de reladura de limón. O resultado é boísimo, un queique ben espelido e aromático, máis lixeiro (e doado de facer) ca rosca de Reis :)

A miña recomendación é que usedes un aceite de oliva forte  para que teña un sabor máis intenso: os tipos arbequina, cornicabra ou brava galega serían os máis axeitados. O queique non ha "picar" coma o aceite só, pero si gardará un pouco do sabor, se usades o aceite de oliva de fritir non ides obter o mesmo resultado.

A min saíume un queique mediano e outro pequeno por mor dos moldes, pero cun molde de 23-24 cm. de diametro ha ser suficiente para botar toda a masa.

Ingredientes (para un biscoito de 8-10 racións):

4 ovos

1 iogur natural de 125 gr.

1 medida do iogur de aceite de oliva, máis un pouco para o molde

3 medidas e media (do iogur) de fariña de trigo

2 medidas  (do iogur) de azucre

2 culleres de auga de azar

1 culler de fermento químico

1 belisco de sal

  1. Prequecemos o forno a 180º.
  2. Nun bol grande, poñemos todos o ingredientes líquidos, batemos ben ca batedora.
  3. Mesturamos a fariña, o fermento e o sal nun prato fondo.
  4. Engadimos a mestura do prato ao bol, POUCO A POUCO, mestres seguimos a bater.
  5. Engraxamoso molde e vertemos a masa nel.
  6. Cocemos durante 30-40 minutos: depende moito do forno, así que ide comprobando cada rato. Para saber se está listo, metedelle unha agulla de calceta no medio do queique, se sae seca é que xa esta listo.

Que aproveite!

queique_aceite_oliva2

queique_aceite_oliva1

 


Gazpacho de amorodos e mazá

Xa chega o bo tempo e apetecen cousiñas refrescantes. A idea desta receita veume despois de ver isto no blog Receitas para todos os días, moi recomendable, por certo. Como non son eu moi de pementos crus decidín facer unha versión máis larpeira. Ao levar mazá como espesante (co canto de pan) é moi lixeira: algo que como saberedes, non pasa moito neste blog :D

Ao deixala na neveira unhas horas os sabores mestúranse mellor, o líquido frío e o vinagre han contribuir a disminuir a temperatura corporal. Aos que vivides na Mariña ou sitios frescos darávos máis igual, pero isto en Ourense (ou en Madrid, onde resido agora) é MOI importante.

Se queredes probar más versións de froitas, a sandía ou o melón vanlle moi ben, son sen dúbida unha marabillosa opción para iste verán, que (agardamos) sexa longo!

Ingredientes (para dúas porcións)

300 gr. de amorodos: se son dos pequenos, mellor

1 mazá grande tipo Golden

100 ml  de auga fría

2 culleres de aceite de oliva virxe extra+ unhas pingas para decorar

1 culler de vinagre de viño branco

1/2 dente de allo (opcional)

Sal ao gusto

  1. Lavamos e cortamos os amorodos en anacos
  2. Pelamos e cortamos a mazá, retirando a parte central.
  3. No vaso da batedora, botamos todos os ingredientes, tendo conta de non pasarse co sal.
  4. Batemos ben ata que emulsione e quede unha sopa homoxénea. Correximos o sal se fai falla.
  5. Deixamos repousar alomenos un par de horas no frigorífico.
  6. Servimos cunhas pingas de aceite por riba.

Que aproveite!

Gazpacho ou sopa fría de amorodos e mazá


Cous cous doce con te, dátiles e granada

Aquí vai unha alternativa para os que estades fartos do arroz con leite, un cous cous moi cargadiño, que ten un sabor e unha historia moi especial. Igual que o polo con granada, é unha receita andalusí. Esta recuperouse faise relativamente pouco, ao mover unha mesa para redecorar un restaurante en Granada: cando o moble levou un golpe seco, abriuse un compartimento onde había un manuscrito con receitas antigas. A esta sobremesa chamáronlle o "prato das tres relixións" por seren apto para musulmáns, xudeus e cristiáns.

Ingredientes (para catro racións)
200 gr de cous cous
200 ml. de leite enteiro
1 granada
50 gr. de manteiga
1 culler de azucre
30 gr de dátiles en anacos (pódense cambiar por pasas)
Amendóas e avelás ao gusto (tamén valen noces ou piñóns)
Pel de medio limón ou de media laranxa
1 bolsiña de te clásico
Canela e azucre glas para decorar

  1. Lavar e cortar os dátiles en anacos pequenos. Deixar cinco ou dez minutos en auga para que abranden.
  2. Nunha pota poñemos o leite a ferver o azucre ca pel do limón e a bolsa de te durante cinco minutos.
  3. Cando o leite estea morno, retiramos a pel do limón e a bolsa de te.
  4. Engadimos o cous cous xunto ca manteiga derretida, remexemos e tapamos a pota. Remexemos de cando en vez  ata que os grans chunchen todo o líquido.
  5. Deixamos tapado o cous cous, colocando un pano entre a tapa e a pota para que manteña a humidade.
  6. Cando estea completamente cocido (ver instruccións do paquete) engadimos os grans da granada, os dátiles e os froitos secos: neste caso son avelás e noces, pero podedes botar tamén améndoas torradas, piñóns, etcprep2 prep1
  7. Remexemos cunha culler e servimolo a temperatura ambente, decorado cun chisco de azucre glas e canela moída.

cous1

Podedes ler a historia completa e a receita orixinal (que eu modifiquei un chisco ao meu gusto) neste artigo.

Que aproveite!


Polo con granada e castañas

Como tantas outras receitas, isto xurdiu de ter algo co que non sabía que facer. Primero foi ter a granada na casa, logo foi buscar pratos con ela que non fosen ensalada, e atopar esta receita contada polo que parece ser o cociñeiro menos motivado do mundo. Por último engadinlle castañas e noces, porque tamén me sobraban, e a verdade é que o resultado paga a pena: é unha mestura moi gustosa a das froitos secos e a frescor da granada.

Ingredientes (para 4 persoas):

4 filetes de peituga de polo (de mínimo 2 cm. de grosor)

2 granadas

15 castañas asadas ou cocidas

1 cebola grande

2 dentes de allo

150 ml. de aceite de oliva

3 follas de loureiro

1 culler de fariña

Pementa

Sal

100 de noces (opcionais)

  1. Quentar o aceite de oliva nunha tixola ben grande.
  2. Botar os filetes de peituga con sal e pementa, e fritir a lume baixo. Podedes usar tamén coxas ou contracoxas, que teñen máis graxa e saen máis tenras, pero tardan máis en cocer.
  3. Picar a cebola e o allo en rodas, canto máis finas mellor.
  4. Sacarlle os grans á granada. Un xeito moi doado é abrir varios cortes e bater nela cunha culler de pau, coma neste vídeo polo_makinof_2
  5. Dar a volta ao polo e engadir as castañas peladas, o loureiro, a cebola e o allo. Tapar e seguir cocendo a lume baixo.
  6. Cando a cebola comece a abrandar, engadir a metade da granada, remexer.polo_makinof
  7. Cando leve 20-30 minutos ao lume, retiramos as peitugas aos seus pratos, quitamos o loureiro e botamos o resto nun bol grande. Engadimos auga ao gusto e a culler de fariña (e noces, se queredes un extra de sabor) e batemos coa batidora. Quedarán pequenas sementes da granada, pódense comer sen problema, pero podedes pasar a mestura por un pasapurés para quitalas.
  8. Repartimos a salsa entre todos os pratos e decoramos coa granada restante.

Animadesvos a probala? Contade que tal vos foi nos comentarios!

polo2