Estofado de arroz e lentellas con cebola fritida

Este estofado coñécese popularmente coma mejadra ou mujaddara, que en árabe significa "cheo de buratos". É un prato típico en Oriente Próximo, onde ten fama de ser un prato de xente pobre, polo que se di que "vender a alma por un prato de mejadra".

Leva bastante tempo facelo e está mello ao día seguinte, mais paga a pena se vos gustan os pratos moi especiados (que non picantes, eh, isto non pica). No blog hai máis receitas deste tipo, coma este rustrido de quinoa e lentellas, ou este sinxelo arroz con chícharos e carne. Que aproveite!

PD: Todas estas especias atópanse moi fácil en case todos os supermercados.

Ingredientes (para 4 racións coma prato único)

4 cebolas grandes, peladas e cortadas en rodas finas

250 ml. de aceite de  xirasol

250 gr. de lentellas

200 gr. de arroz basmati

2 culleres de aceite de oliva

Unha culler de azucre

Unha culleriña de sementes de coandro

Unha culleriña de canela en po

Media culleriña de cúrcuma

Media culleriña de pementa negra

Sal ao gusto

  1. Quecemos o aceite de xirasol nunha tixola mediana. Cando estea ben quente, fritimos un tercio das cebolas, ata que estean ben douradas e un pouco crocantes nos bordes.
  2. Pasámolas a un prato cun pano de papel para que absorba o exceso de graxa, botámoslle sal.
  3. Mentres, poñemos as lentellas a cocer nunha tixola, con auga que as cubra ben, durante 20 minutos e un pouco de sal, ata que estean brandas. Escoamos e reservamos.
  4. Repetimos o paso 1 en dúas quendas.
  5. Pasámoslle un pano de papel á tixola de fritir as cebolas para limpala ben. Torramos as sementes de coandro, ata que douren e comecen a cheirar.
  6. Na mesma tixola, poñemos o aceite de oliva, o arroz, a cúrcuma, o azucre, a canela, o sal e a pementa. Remexemos ben e engadimos as lentellas.
  7. Botamos 350 ml de auga e deixamos cocer, a lume baixo e con tapa, durante 15 minutos.
  8. Quitamos a tapa e poñemos unha rolla limpa, volvemos poner a tapa e deixamos repousar co lume apagado, 10 minutos máis.
  9. Servimos acompañado das cebolas fritidas, e tamén podemos engadir un iogur grego, que acompaña moi ben a este rustrido.


Cinco mollos picantes para principiantes

O picante é algo que, quitando os pementos de padrón, non se estila moito en Galicia. Cada vez hai máis variedade nos supermercados e restaurantes, pero moita xente non se atreve a probalos porqu pensa que lle van a sentar mal ao estómago. Se non tendes problemas de dixestión, podedes comer picante tranquilamente, o peor que vos pode pasar é que soltedes unhas bágoas!

Para que vos fagades unha idea, a escala Scoville é unha medida do picor nos pementos (tamén coñecidos como chiles). Comezaría con 100 unidades, que é o que tería, aproximadamente, un pemento común. Os pementos de Padrón andarían entre as 2000 e 300 unidades, e de momento remata a clasificación o "Carolina reaper", un pemento que ten un picor de ata 2.220.000 unidades.  Os mollos que mencionamos neste artigo ten andan pola altura dos pementos de Padrón.

Un bo xeito de comezar a comer picante é con mollos preparados que venden no supermercado. Así podes ir probando a intensidade, facer unha idea e probar combinacións distintas. Hay moitísimos, pero penso que esta selección é boa para os principiantes:

O'preve - churrasco picante: o mollo de churrasco, pero con pemento picante engadido. Serve para churrascos, carnes á grella ou ao forno, salchichas, bocadillos, tortillas... Feita en Sada, pódese atopar fácilmente en calquer súper galego un pouco grande.
Salsa verde: Este mollo está feito a base de tomates verdes, allo, perixel e chiles verdes. É moi típico botarlla aos tacos e enchiladas, e tamén ás enchiladas e costelas de porco. Con totopos vai moi ben de entrante. Hai moitas marcas, a da foto pódese atopar no Froiz, ou en tendas online.
Tabasco: Aínda que leva o nome dun estado do suer de México, este mollo está feito nos Estados Unidos pola empresa McIlheny. O deseño da botella leva máis de cen anos sen cambiar e é moi doado de atopar nas tendas. Vao moi ben para botarle ás aliñas de polo, ou para "picantizar" otros mollos, coma o de tomate.
Lao Gan Ma: Máis que un mollo, é aceite de chile. a base é aceite de canola con feixóns negros e chiles. Ten un sabor levemente doce e afumado, é moi boa para adobar bocadillos, tortillas, arroces fritidos ou fideos estilo asiático. Atópase en supermercados asiáticos ou en Ebay. O seu nome vén sendo algo asó como "a madriña", que é a fundadora da empresa que sae tamén na etiqueta.
Sriracha: é un mollo feito a base de chile, vinagre destilado, allo azucre e sal. Chámase coma a cidade tailandesa de Si Racha, onde se comenzou a usar para adobar o marisco local. Hoxe é moi coñecida en todo o mundo e usáse para botar no marisco, pasta ou arroces, e tamén en ovos revoltos ou bocadillos. Véndena na zona de produtos internacionais de Carrefour ou do Corte Ïnglés, e tamén en moitas tendas online.

PD: A imaxe que ilustra o post é a escala Scoville nun mostrador con chiles picantes á venda, en  Houston, Estados Unidos, sacada da Wikipedia


Cinco cousas que se poden facer ca nébeda

Esta herba tan esquecida foi nun tempo un condimento moi utilizado nas Rías Baixas. O seu nome científico é calamina nepeta. É moi doada de atopar, medra a carón dos muros, en eiras abandoadas, etc. É común en case todas as zonas húmidas galegas.

ACLARACIÓN: é común a confusión entre a herba gateira (nepeta cataria), que é coñecida sobre todo polo efecto que tén nos gatos: ao comer as follas e flores (cousa que moitos fan devecidos) volvense máis agarimosos e se toman moita comezan a tolear, dando voltas e cazando ratos que non existen.

A nébeda ten un sabor e aroma semellante á menta, mesturado cun pouco de anís. Velaiquí tendes cinco propostas, pero non teñades medo a experimentar, que nas persoas non ten efectos secundarios!

  1. Usala co fiúncho para cocer e aromatizar as castañas.
  2. Facer bolos de pote (petotes) para o cocido, coma nesta receita de La cocina de mi abuelo.
  3. Aromatizar o peixe ao forno ou a carne (engadila aos guisos ou na carne da hamburguesa).
  4. Metela las masas doces e salgadas. Filloas, pan, galletas ou biscoitos poden beneficiarse do aroma desta pranta.
  5. Facer infusións ou aromatizar augardente.

Coñecedes algún uso máis? Tendes nébeda na casa? Seguro que non tendes que ir lonxe para atopala.

PD: Investigando para o artigo din con este completo artigo de Jorge Guitián no seu blog. Se queredes saber máis, non dubidedes en pasarvos por alí ;)

nebeda_2


Moqueca (estofado) de peixe

A moqueca é un guiso de peixe típico do Brasil. O seu peculiar nome vén da lingua tupi, é un derivado de de moquém, que significa algo así coma "secador". Na técnica tradicional dos indíxenas o costume era asar a carne ou peixe nunha folla para cocelos no seu propio zume. Coma todas as receitas tradicionais, ten moitas variantes, e dúas rexións teiman por ser a que serven a auténtica moqueca, neste caso o estado de Baía e o de Espírito Santo, no sur.

É un prato  de sabor moi intenso, e paga a pena probalo: esta receita está adaptada para o padal europeo (máis sosiño): cambiei o aceite de palma por xirasol e aínda que soe raro, o leite de coco, e eu non llo botei porque non gusto do seu sabor. De todos os xeitos, é saborosísimo: non quedou nada no prato!

Ingredientes (para 4 racións)

4 filetes de peixe branco (pescada, panga ou bacallao sen salar)

2 tomates, cortados en rodas

2 pementos verdes, sen sementes e cortados en rodas

2 pementos amarelos, sen sementes e cortados en rodas

2 cebolas pequenas, peladas e cortadas en rodas finiñas

2 culleres de aceite de oliva

1 culler de aceite de xirasol

300 ml de leite de coco (OPCIONAL)

1 lima

Media pastilla de caldo vexetal

Unha presa de coandro fresco, ben picado

Sal e pementa negra

  1. Quecemos o aceite de oliva nunha tixola e botamos os pementos verdes e os amarelos. Cociñamolos durante 1o minutos, ou ata que comecen a estar brandos e transparentar.
  2. Botamos os tomates por riba, despois o aceite de xirasol, o leite de coco (podédelo cambiar por auga, que é o que fixen eu) o coandro, o sal e a pementa. Deixamos cocer a lume medio sen remexer durante 5 minutos.
  3. Colocamos os filetes de peixe por riba e deixamos cocer, sen remexer cunha tapa por riba durante 5-7 minutos, dependendo do grosor.
  4. Pasamos a moqueca a un prato e aliñamola co zume da lima, un chisco máis de sal e un pouco de aceite de oliva. Acompañámola co arroz branco, cachelos ou pan, o que prefirades!

Bo proveito!

moqueca_1

 

 


Pasta con grelos e salchichas

Os grelos son un dos clásicos do inverno, e despois de facer a receita dunha lasaña, continuamos a "italianizar" este ingrediente tan galego.

Aínda que é bastante coñecido que os grelos se usan noutros lugares para alimentar o gando, hai moitos sitios onde a xente tamén os come, entre eles , Nápoles. Alí chámanos friarelli e cómense refogados en aceite e allo, na pizza ou con pasta, coma nesta receita, que é unha adaptación doutra que atopei por Internet (normalmente poño a ligazón, pero desta vez non me lembro). Para facelo usei orecchiette, que son  típicos do sur de Italia, pero calquera pasta curta valerá: laciños, tiburóns, etc

Se queredes facer máis pratos de inspiración italiana, podedes probar esta receita de aracinis de lacón e queixo, ou esta outra de pasta con espinacas e mascarpone. E de sobremesa, un infalible tiramisú.

Ingredientes (para dúas racións grandeiras)

400 de grelos frescos

160 gr. de pasta

2 salchichas frescas

1 dente de allo

1 cápsula de caiena (opcional)

Sal e pementa negra

3 ou 4 culleres de aceite de oliva virxe extra

Queixo parmesán

  1. Lavamos os grelos e cortámoslles o tallo e retiramos as follas amarelas, se as houbese.
  2. Cocemolos en auga fervendo durante 10 minutos. Escoámolos gardando a auga nun recipiente, ímola usar para cocer a pasta.
  3. Cocemos a pasta segundo as instruccións, deixando que quede "al dente", xa que despois ímola cocer un pouco máis.
  4. Nunha tixola grande botamos o aceite a quecer. Pelamos e cortamos o allo en láminas e fritímolo ata que quede dourado. Engadimos as salchichas cortadas en anaquiños e as sementes que haxa na guindilla de caiena e cociñamos durante 5 minutos  a lume medio.
  5. Cando as salchichas estean feitas, engadimos  os grelos, remexendo ben para que  se mesture todo. Despois botamos a pasta, mesturamos todo e servimos ben quente cun pouco de queixo por riba.

Que aproveite!

pasta_grelos_2